วิถึชีวิตดัังเดิมกับความเจริญที่ไม่ยั้งยืน

วิถีชีวิต ณ ชุมชนบ้านภูมี เสียงจากชุมชน ที่ถูกมองข้ามจากรัฐบาล เสียงที่ไม่ได้ถูกนับ เสียงที่ถูกค่อยๆหาย เอกสารคำขอที่ถูกโยนทิ้ง แต่เสียงที่ชาวบ้านยังคงยืนยัดต่อชุมชนว่า “เราไม่ต้องการ ความเจริญที่เข้ามาทำลายทรัพยากรและวิถีชีวิตของเรา” นี่คือเสียงจากชุมชนที่ได้เล่ามา การเกิดขึ้นของโรงงานไฟฟ้าขยะถือเป็นการลดทอนศักยภาพของชุมชน วิถีชีวิต ทำลายระบบนิเวศน์ ฐานทรัพยากรธรรมชาติส่งผลต่อสุขภาพของคนในชุมชนเเละผู้คนที่การอุปโภคและบริโภคจากเเหล่งน้ำอย่างไรเเละสิ่งเเวดล้อมกอให้เกิดมลพิษภาวะทางอากาศมลพิษสารเคมีตกค้างขี้เทาเบาและหนักที่เกิดจากเผ่าไหม้อันจะทำให้เกิดการปนเปื้อนลงสู่แหน่งน้ำธรรมชาติส่งผลกระทบต่อสุขภาพของคนในชุมชนและผู้คนที่อาศัยการอุปโภคและบริโภคจากแหล่งน้ำดังกล่าวอย่างร้ายแรงจึงไม่อาจให้ฆาตกรอย่างโรงไฟฟ้าขยะที่จะฆ่าชีวิตผู้คนมาตั้งอยู่ใจกลางชุมชนที่รายล้อมไปด้วยผู้คนและสถานที่สำคัญๆ อย่าง มัสยิด โรงเรียน โรงพยาบาล และศูนย์เด็กเล็ก. เรื่องเเละภาพโดย : แวเย๊าะห์ วาเต๊ะ