โม้งเห็ดที่บ้านชุมชนแม่นาป้าก

ซุปเปอร์มาร์เก็ตชุมชน vs กฎหมาย ผมได้มาเดินคุยและลองหาเห็ดที่ ป่าชุมชนแม่นาป้าก ป่าเนื้อที่กว่า 2,400 ไร่ คือแหล่งอาหารและเศรษฐกิจของชุมชน ที่นี่มีขอวป่าหลายชนิด เห็ด หน่อไม้ ผักหวาน… ชาวบ้านที่นี่ก็พยายามดูแลป่าให้สมบูรณ์ แต่มาตรการห้ามเผาเด็ดขาดแบบเหมารวม ทำให้ใบไม้แห้งทับถมหนา ปิดกั้นระบบนิเวศ เห็ดและของป่าไม่ออกมาก เมื่อชาวบ้านถูกริบอำนาจ บริหารจัดการเชื้อเพลิงตามวิถี สิ่งที่ตามมาจึงกลายเป็นการลักลอบเผาที่ควบคุมไม่ได้ เมื่อไฟป่าลุกลามรุนแรง คนในชุมชนต้องกลายเป็น คนชนไฟ ด่านหน้าเข้าไปเสี่ยงตายพร้อมอุปกรณ์ตามมีตามเกิด ทิ้งงานและไร่นามาเฝ้าเวรยามนานนับเดือน แต่ปีที่ผ่านมากลับได้รับงบประมาณสนับสนุนเพื่อบริหารจัดการเพียง 15,000 บาท คำถามที่เสียดแทงใจจากคนทำงานคือ เฝ้าไฟตั้งหลายเดือน แล้วปากท้องชาวบ้านจะเอาอะไรกิน เมื่อฝุ่น PM2.5 คลุมเมือง สังคมมักชี้นิ้วโทษ คนหาเห็ดหาของป่า ว่าเป็นต้นเหตุ โดยมองข้าม กติกาชุมชน ที่เข้มงวดของชาวบ้าน เช่น การห้ามขุดรากถอนโคน, คนนอกเข้าป่าต้องลงทะเบียนและจ่ายค่าบำรุงเพื่อนำไปเป็นเสบียงลาดตระเวน ชุมชนบ้านแม่นาป้ากพยายามยกระดับเศรษฐกิจฐานราก เปลี่ยนชาวบ้านหาของป่าเป็น ไกด์ท้องถิ่น พานักท่องเที่ยวเข้าป่าเพื่อเรียนรู้นิเวศวิทยาและการหาของป่าเพื่อให้คนเมืองได้เห็นความจริงบนพื้นดิน