back
ข้อเสนอเชิงนโยบายและบทวิเคราะห์ทางวิชาการ เรื่อง: โรงไฟฟ้าชุมชน: ชุมชนเป็นเจ้าของ หรือ นายทุนครอบงำ? จากทฤษฎีสู่ภาคปฏิบัติ กรอบการบังคับใช้ SEA และพลวัตการปิดกั้นสิทธิภายใต้กฎหมายความมั่นคงในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้และ 4 อำเภอจังหวัดสงขลา
15 พ.ย. 2569 16:35
View: 36

Shukur Dina
ข้อเสนอเชิงนโยบายและบทวิเคราะห์ทางวิชาการ
เรื่อง: โรงไฟฟ้าชุมชน: ชุมชนเป็นเจ้าของ หรือ นายทุนครอบงำ? จากทฤษฎีสู่ภาคปฏิบัติ กรอบการบังคับใช้ SEA และพลวัตการปิดกั้นสิทธิภายใต้กฎหมายความมั่นคงในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้และ 4 อำเภอจังหวัดสงขลา
เรียน: ประธานคณะกรรมาธิการการพัฒนาการเมือง การสื่อสารมวลชน และการมีส่วนร่วมของประชาชน สภาผู้แทนราษฎร และคณะ
วาระ: การลงพื้นที่ศึกษาดูงานและรับฟังปัญหาในพื้นที่จังหวัดสงขลา วันที่ 14–15 พฤศจิกายน 2569
1. บทนำและความเป็นมาของปัญหา
นโยบายการส่งเสริมพลังงานหมุนเวียนภายใต้ชื่อ "โรงไฟฟ้าชุมชนเพื่อเศรษฐกิจฐานราก" ถูกนำเสนอโดยภาครัฐในฐานะกลไกสำคัญในการกระจายอำนาจทางพลังงาน ลดการพึ่งพาเชื้อเพลิงฟอสซิล และสร้างรายได้หมุนเวียนให้แก่เกษตรกรในระดับท้องถิ่น ตามหลักการเชิงทฤษฎี (Theoretical Framework) แนวคิดพลังงานชุมชน (Community Energy) ตั้งอยู่บนฐานคิดของการกระจายศูนย์การผลิต การมีส่วนร่วมในกระบวนการตัดสินใจ และความเป็นเจ้าของร่วมกันของคนในพื้นที่
อย่างไรก็ตาม เมื่อนโยบายดังกล่าวถูกนำมาปฏิบัติจริงในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ (ปัตตานี ยะลา นราธิวาส) และ 4 อำเภอชายแดนของจังหวัดสงขลา (จะนะ เทพา นาทวี สะบ้าย้อย) ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีความละเอียดอ่อนทั้งในมิติสังคม วัฒนธรรม นิเวศวิทยา และอยู่ภายใต้การบังคับใช้กฎหมายพิเศษด้านความมั่นคง กลับปรากฏช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่าง "วาทกรรมเชิงอุดมคติ" กับ "ความเป็นจริงเชิงโครงสร้าง" เอกสารฉบับนี้จึงจัดทำขึ้นเพื่อเสนอต่อคณะกรรมาธิการฯ เพื่อชี้ให้เห็นพลวัตการครอบงำของกลุ่มทุนผ่านกลไกกฎหมายพลังงาน ข้อต่อทางกฎหมายในการบังคับใช้การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมเชิงยุทธศาสตร์ (SEA) ควบคู่กับการใช้กฎหมายความมั่นคงปิดกั้นการมีส่วนร่วมของประชาชน พร้อมเสนอแนวทางปฏิรูปเชิงโครงสร้างเพื่อคืนสิทธิและประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมให้แก่ประชาชนในพื้นที่อย่างแท้จริง
2. โครงสร้างทางกฎหมาย: ใครคือเจ้าของที่แท้จริง?
ภายใต้ระเบียบคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงาน (กกพ.) ว่าด้วยการจัดหาไฟฟ้าจากผู้ผลิตไฟฟ้าขนาดเล็กมาก (VSPP) โครงการโรงไฟฟ้าชุมชนถูกออกแบบให้เป็นการร่วมทุน (Joint Venture) ระหว่างภาคเอกชนกับวิสาหกิจชุมชน ซึ่งเมื่อวิเคราะห์โครงสร้างทางกฎหมายและอำนาจการถือครองแล้ว พบความเหลื่อมล้ำดังนี้:
| มิติการพิจารณา | ข้อกำหนดเชิงนโยบาย / กฎหมาย | ความเป็นจริงในทางปฏิบัติ |
|---|---|---|
| สัดส่วนการถือหุ้น | เอกชนถือหุ้นไม่เกิน 90% และวิสาหกิจชุมชนถือหุ้นบุริมสิทธิ 10% | กลุ่มทุนถือครองอำนาจเบ็ดเสร็จ 90% ชุมชนเป็นเพียงผู้ถือหุ้นส่วนน้อยที่ไร้อำนาจต่อรอง |
| รูปแบบการลงทุน | ชุมชนถือหุ้นบุริมสิทธิ (ไม่ต้องลงเงินสดก้อนใหญ่) เพื่อลดความเสี่ยงด้านหนี้สิน | การถือหุ้นบุริมสิทธิจำกัดสิทธิในการออกเสียง (Voting Rights) และไม่มีอำนาจบริหารจัดการ |
| การจัดการวัตถุดิบ | ชุมชนทำสัญญาผูกพันในการปลูกพืชพลังงาน หรือส่งมอบวัสดุเหลือใช้ | ชุมชนถูกเปลี่ยนสถานะจาก "เจ้าของกิจการ" เป็นเพียง "ผู้รับจ้างผลิตเชื้อเพลิง" ในห่วงโซ่อุปทาน |
| การแบ่งปันผลประโยชน์ | เงินปันผลตามสัดส่วนหุ้น 10% และเงินสมทบเข้ากองทุนพัฒนาไฟฟ้าในพื้นที่ | กำไรสุทธิส่วนใหญ่ตกอยู่กับผู้รับใบอนุญาต (PPA) ขณะที่ชุมชนแบกรับต้นทุนทางสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ |
โครงสร้างดังกล่าวสะท้อนว่า กฎหมายไม่ได้ออกแบบให้ชุมชนเป็น "ผู้ประกอบการพลังงาน" แต่เป็นการใช้ฐานะทางนิติบุคคลของวิสาหกิจชุมชนเป็นเงื่อนไขสร้างความชอบธรรม (Social License) เพื่อให้กลุ่มทุนเอกชนสามารถเข้าถึงโควตารับซื้อไฟฟ้าของรัฐได้ง่ายขึ้น
3. ภูมิศาสตร์ความหนาแน่น กรณีศึกษา และความเชื่อมโยงกับกรอบ SEA ในพื้นที่ 3 จชต. และ 4 อำเภอสงขลา
เมื่อสำรวจพิกัดและข้อมูลเชิงพื้นที่ของโครงการโรงไฟฟ้าชีวมวลและโรงไฟฟ้าชุมชนในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ และ 4 อำเภอชายแดนสงขลา พบการกระจายตัวของโครงการที่มีการจัดตั้งหรือดำเนินการจริงในพื้นที่ ดังนี้:
* พื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ (3 จชต.):
* จังหวัดปัตตานี: มี โรงไฟฟ้าชีวมวลปัตตานีกรีน (ต.ลิปะสะโง อ.หนองจิก) เป็นโรงไฟฟ้าชีวมวลขนาดเล็กที่ใช้เศษวัสดุทางการเกษตรในพื้นที่มาเป็นเชื้อเพลิง
* จังหวัดยะลา: มี โรงไฟฟ้าประชารัฐ บันนังสตา (ต.ถ้ำทะลุ อ.บันนังสตา) ซึ่งเป็นโครงการที่เชื่อมโยงกับแนวคิดโรงไฟฟ้าชุมชนเพื่อเศรษฐกิจฐานรากในการใช้ชีวมวลท้องถิ่น
* จังหวัดนราธิวาส: ระบบโครงข่ายหลักส่วนใหญ่รองรับผ่าน สถานีไฟฟ้านราธิวาส (ต.ลำภู อ.เมืองนราธิวาส) ขณะที่โครงการโรงไฟฟ้าชีวมวลขนาดชุมชนโดยตรงยังไม่ปรากฏเป็นรูปธรรมที่ชัดเจนเท่าจังหวัดปัตตานีหรือสงขลา
* พื้นที่ 4 อำเภอชายแดนสงขลา (จะนะ, เทพา, นาทวี, สะบ้าย้อย):
* อำเภอจะนะ: มีการตั้งอยู่ของ โรงไฟฟ้าชีวมวลสงขลาไบโอเพาเวอร์ (ต.ขุนตัดหวาย) รวมถึงโครงการโรงไฟฟ้าขยะ (เช่น กรณีตำบลบ้านนา) และโครงการพลังงานอื่นๆ ที่อยู่ระหว่างการผลักดัน
* อำเภอเทพา: มี โรงไฟฟ้าชีวมวลเทพา (ต.เกาะสะบ้า) ซึ่งดำเนินกิจการในลักษณะโรงไฟฟ้าชีวมวลเอกชน/VSPP ที่รับซื้อวัตถุดิบทางการเกษตรจากเกษตรกรในท้องถิ่น
บทสะท้อนความหนาแน่นและข้อสังเกตเชิงพื้นที่:
* การกระจุกตัวตามแนววัตถุดิบยางพาราและปาล์ม: โรงไฟฟ้าชีวมวลส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในอำเภอที่มีพื้นที่เกษตรกรรมหนาแน่น (เช่น อ.หนองจิก จ.ปัตตานี, อ.จะนะ และ อ.เทพา จ.สงขลา) แต่ในทางปฏิบัติหลายโครงการกลับประสบปัญหาขาดแคลนวัตถุดิบในพื้นที่จนต้องนำเข้าเชื้อเพลิงจากภายนอก สวนทางกับหลักการเศรษฐกิจหมุนเวียน ขณะที่ชาวบ้านในรัศมีรอบโรงไฟฟ้าต้องเผชิญปัญหาฝุ่นละออง กลิ่น และเสียงรบกวนสะสม
* ความหนาแน่นของข้อพิพาทและช่องโหว่ทางกฎหมาย: พื้นที่ 4 อำเภอสงขลาถือเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่มีความหนาแน่นสูงของความขัดแย้งระหว่างแผนพัฒนาอุตสาหกรรมพลังงานกับวิถีชีวิตเกษตรกรรมและระบบนิเวศชายฝั่ง ท่ามกลางปัญหาความไม่สมมาตรของข้อมูล กระบวนการรับฟังความคิดเห็นที่จำกัดวง และการหลีกเลี่ยงการจัดทำรายงาน EIA ในโครงการขนาดต่ำกว่า 10 เมกะวัตต์ (VSPP)
* ความเชื่อมโยงระหว่างยุทธศาสตร์ภาพรวม (SEA) กับกฎหมายรายโครงการ: ในขณะที่กระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมเชิงยุทธศาสตร์ (SEA) ของพื้นที่จังหวัดสงขลาและปัตตานีได้ผ่านความเห็นชอบเพื่อใช้เป็นเข็มทิศกำหนดทิศทางการพัฒนาแล้วนั้น หลักการสำคัญที่หน่วยงานรัฐต้องยึดถือคือ โครงการโรงไฟฟ้าและอุตสาหกรรมที่จะเกิดขึ้นใหม่จะต้องถูกออกแบบและจัดวางพื้นที่ให้สอดคล้องกับกรอบของ SEA เท่านั้น อย่างไรก็ตาม การผ่าน SEA ในภาพรวมมิได้หมายความว่าโครงการย่อยที่เกิดขึ้นตามมาจะได้รับยกเว้นไม่ต้องปฏิบัติตามกฎหมายสิ่งแวดล้อมและกระบวนการมีส่วนร่วมในระดับพื้นที่ แต่ยังคงต้องผ่านกลไกการรับฟังความคิดเห็นอย่างโปร่งใสในระยะก่อนก่อสร้าง การตรวจสอบระหว่างดำเนินการ และการกำกับติดตามบังคับใช้กฎหมายอย่างเข้มงวดภายหลังโครงการแล้วเสร็จ
4. การใช้กฎหมายความมั่นคงเป็นเครื่องมือปิดปากผู้เห็นต่าง (Securitization & SLAPP)
ปัจจัยสำคัญที่ซ้ำเติมความเหลื่อมล้ำเชิงโครงสร้างในพื้นที่ 3 จชต. และ 4 อำเภอสงขลา คือการบังคับใช้กฎหมายพิเศษด้านความมั่นคง ได้แก่ พ.ร.บ. กฎอัยการศึก พ.ศ. 2457, พ.ร.ก. การบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 และ พ.ร.บ. การรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร พ.ศ. 2551 ซึ่งถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือปิดกั้นการตรวจสอบของภาคประชาชนใน 4 รูปแบบหลัก:
* การตีตราและการเชื่อมโยงความมั่นคง: การเคลื่อนไหวคัดค้านโรงไฟฟ้าหรือโครงการอุตสาหกรรมของชาวบ้าน มักถูกมองว่าเป็นการ "ขัดขวางการพัฒนาของรัฐ" ทำให้การใช้สิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญถูกผลักให้กลายเป็นประเด็นภัยความมั่นคง
* การปิดกั้นพื้นที่และจำกัดเสรีภาพในการชุมนุม: การอ้างประกาศตาม พ.ร.บ. ความมั่นคงฯ หรือ พ.ร.ก. ฉุกเฉินฯ เพื่อห้ามรวมกลุ่มเกิน 5 คน หรือตั้งด่านสกัดกั้นไม่ให้ชาวบ้านเดินทางไปร่วมเวทีรับฟังความคิดเห็น ส่งผลให้เวทีรับฟังความคิดเห็นขาดความชอบธรรม
* การคุกคามเชิงจิตวิทยาและการสอดส่อง (Chilling Effect): การส่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงเข้าไปติดตาม ถ่ายรูป หรือบันทึกประวัติแกนนำชาวบ้าน นักวิชาการ สื่อมวลชนพลเมือง และเยาวชนในพื้นที่ สร้างบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวจนประชาชนไม่กล้าแสดงความคิดเห็น
* การฟ้องคดีปิดปาก (SLAPP): การใช้กฎหมายอาญาควบคู่กับอำนาจพิเศษฟ้องร้องดำเนินคดีกับผู้เห็นต่างให้ต้องแบกรับภาระในการต่อสู้คดี
กรณีตัวอย่างเชิงประจักษ์ในพื้นที่:
* กรณีการคัดค้านโรงไฟฟ้าถ่านหินเทพา (อ.เทพา จ.สงขลา): แกนนำชาวบ้านและนักกิจกรรมที่เดินเท้าอย่างสันติเพื่อยื่นหนังสือคัดค้านโครงการ ถูกเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงเข้าสกัดกั้น จับกุม และดำเนินคดีในข้อหาร่วมกันมั่วสุมหรือชุมนุมทางการเมืองเกิน 5 คนตามกฎหมายความมั่นคง
* กรณีเครือข่ายจะนะรักษ์ถิ่น (อ.จะนะ จ.สงขลา): ภายใต้การประกาศใช้ พ.ร.บ. การรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักรฯ ในพื้นที่ อ.จะนะ แกนนำชาวบ้านที่คัดค้านโครงการนิคมอุตสาหกรรมและโรงไฟฟ้าที่เกี่ยวข้อง ถูกสลายการชุมนุม จับกุม ดำเนินคดี และถูกเจ้าหน้าที่ความมั่นคงติดตามความเคลื่อนไหวในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง
* กรณีเวทีรับฟังความคิดเห็นโครงการโรงไฟฟ้าชีวมวลและโรงไฟฟ้าขยะใน 3 จชต. และ 4 อำเภอสงขลา: มีการวางกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหาร และฝ่ายปกครองจำนวนมากรอบสถานที่จัดเวที พร้อมตั้งจุดตรวจสกัด ทำให้ประชาชนผู้เห็นต่างไม่สามารถเข้าถึงพื้นที่เวทีได้อย่างเสรี
5. ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายและการปฏิรูปการบังคับใช้กฎหมายต่อคณะกรรมาธิการฯ
เพื่อให้คณะกรรมาธิการการพัฒนาการเมือง การสื่อสารมวลชน และการมีส่วนร่วมของประชาชน สภาผู้แทนราษฎร นำไปสู่การผลักดันเชิงนโยบายและตรวจสอบหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง จึงขอเสนอแนวทางการปฏิรูปกฎหมายและกลไกกำกับดูแลทั้งใน 3 มิติหลัก ดังนี้:
ก. มาตรการระยะก่อนการจัดตั้งโรงไฟฟ้า (Pre-Establishment Phase)
* บังคับใช้กรอบ SEA สงขลา-ปัตตานี อย่างเคร่งครัด ควบคู่กับการปฏิบัติตามกฎหมายรายโครงการครบวงจร: แม้กระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมเชิงยุทธศาสตร์ (SEA) ในพื้นที่จังหวัดสงขลาและปัตตานีจะผ่านความเห็นชอบแล้ว รัฐและผู้พัฒนาโครงการจะต้องยึดถือกรอบ SEA ดังกล่าวเป็นเงื่อนไขบังคับสูงสุด กล่าวคือ โครงการโรงไฟฟ้าทุกประเภทจะต้องตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เหมาะสม (Zoning) และสอดคล้องกับขีดความสามารถในการรองรับมลพิษสะสม (Carrying Capacity) ตามที่ SEA กำหนดไว้เท่านั้น ทั้งนี้ การมี SEA ภาพรวมมิได้เป็นข้อยกเว้นให้โครงการย่อยหลีกเลี่ยงการปฏิบัติตามกฎหมายปกติ ทุกโครงการยังคงต้องผ่านกระบวนการตามกฎหมายอย่างเคร่งครัดครบทั้ง 3 ระยะ ได้แก่ (1) ก่อนเกิดโครงการ: ต้องจัดทำรายงาน EIA/EHIA และเปิดรับฟังความคิดเห็นจากประชาชนในพื้นที่ตั้งโครงการอย่างทั่วถึง (2) ระหว่างดำเนินโครงการ/ก่อสร้าง: ต้องเปิดให้ชุมชนร่วมตรวจสอบการปฏิบัติตามเงื่อนไขและมาตรการลดผลกระทบ และ (3) หลังเปิดดำเนินการ: ต้องมีการกำกับ ติดตาม และบังคับใช้กฎหมายสิ่งแวดล้อมอย่างเข้มงวดต่อเนื่อง
* อุดช่องโหว่ทางกฎหมายของโรงไฟฟ้าขนาดต่ำกว่า 10 เมกะวัตต์ (VSPP): แก้ไขประกาศกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ให้โครงการโรงไฟฟ้าชีวมวลและโรงไฟฟ้าขยะทุกขนาด (รวมถึงขนาดต่ำกว่า 10 เมกะวัตต์) ต้องจัดทำรายงานการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ (EHIA/EIA) อย่างเข้มงวด เพื่อป้องกันการซอยขนาดโครงการเพื่อหลบเลี่ยงกฎหมาย
* บังคับใช้หลักการมีส่วนร่วมที่โปร่งใส (FPIC): กระบวนการรับฟังความคิดเห็นต้องยึดหลักการขอความยินยอมที่ได้รับการบอกกล่าวล่วงหน้าและปราศจากการบังคับ (Free, Prior, and Informed Consent) ครอบคลุมประชากรทุกกลุ่มในรัศมีผลกระทบ ไม่จำกัดเฉพาะตัวแทนวิสาหกิจชุมชนหรือผู้นำท้องถิ่นที่เห็นด้วยกับโครงการ
* ปฏิรูปสัดส่วนการถือหุ้นและโครงสร้างวิสาหกิจชุมชน: ปรับแก้ระเบียบ กกพ. ให้วิสาหกิจชุมชนมีสัดส่วนการถือหุ้นสามัญ (Common Stock) ไม่น้อยกว่า 30–40% โดยรัฐจัดตั้งกองทุนสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำให้ชุมชนกู้ยืมเพื่อร่วมลงทุนจริง พร้อมกำหนดให้มีตัวแทนชุมชนในคณะกรรมการบริหารที่มีอำนาจยับยั้ง (Veto Power) ในประเด็นด้านสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ
ข. มาตรการระยะหลังการจัดตั้งโรงไฟฟ้า (Post-Establishment Phase)
* ระบบตรวจสอบมลพิษแบบเรียลไทม์และเปิดเผยข้อมูลสาธารณะ (CEMS): บังคับใช้กฎหมายให้โรงไฟฟ้าทุกแห่งติดตั้งระบบตรวจวัดมลพิษทางอากาศจากปล่องระบายแบบอัตโนมัติ และเชื่อมต่อข้อมูลแบบเรียลไทม์ไปยังป้ายแสดงผลหน้าโรงไฟฟ้าและแพลตฟอร์มออนไลน์ที่ประชาชนในพื้นที่สามารถตรวจสอบได้ตลอด 24 ชั่วโมง
* จัดตั้งกลไกไตรภาคีที่มีอำนาจสั่งระงับกิจการชั่วคราว: สนับสนุนให้มีคณะกรรมการกำกับดูแลระดับพื้นที่ประกอบด้วยตัวแทนชุมชน นักวิชาการอิสระ และหน่วยงานรัฐ โดยมีอำนาจตามกฎหมายในการสุ่มตรวจคุณภาพน้ำ อากาศ และกากอุตสาหกรรม รวมถึงมีอำนาจเสนอสั่งพักใช้ใบอนุญาตทันทีหากพบค่ามลพิษเกินมาตรฐาน
* กระจายอำนาจการบริหารกองทุนพัฒนาไฟฟ้า: ปรับปรุงระเบียบการใช้จ่ายเงินกองทุนพัฒนาชุมชนในพื้นที่รอบโรงไฟฟ้า ให้ภาคประชาสังคมและองค์กรชุมชนในพื้นที่เป็นผู้บริหารจัดการงบประมาณโดยตรง เพื่อนำไปใช้ในการฟื้นฟูระบบนิเวศและการเฝ้าระวังสุขภาพ ปราศจากการแทรกแซงของบริษัทผู้รับสัมปทาน
* บังคับใช้หลักการ "ผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่าย" (Polluter Pays Principle) อย่างเด็ดขาด: หากโรงไฟฟ้าฝ่าฝืนเงื่อนไขด้านสิ่งแวดล้อมหรือละเมิดสัญญาการรับซื้อวัตถุดิบจากเกษตรกร ต้องมีบทลงโทษปรับทางปกครองในอัตราสูงและเพิกถอนสัญญาซื้อขายไฟฟ้า (PPA) ทันที
ค. มาตรการยุติการใช้กฎหมายความมั่นคงปิดปากผู้เห็นต่างและคุ้มครองสิทธิประชาชน
* แยก "ประเด็นการพัฒนาและสิ่งแวดล้อม" ออกจาก "งานความมั่นคง": ผลักดันให้ กอ.รมน. และฝ่ายความมั่นคงออกระเบียบปฏิบัติชัดเจน ห้ามนำกฎหมายพิเศษ (กฎอัยการศึก, พ.ร.ก. ฉุกเฉินฯ, พ.ร.บ. ความมั่นคงฯ) มาใช้ควบคุม สกัดกั้น คุกคามทางจิตวิทยา หรือดำเนินคดีกับประชาชนที่เคลื่อนไหวคัดค้านโครงการพัฒนาโดยสันติ และห้ามวางกำลังฝ่ายความมั่นคงปิดล้อมเวทีรับฟังความคิดเห็น
* ยกเลิกการบังคับใช้ พ.ร.บ. การรักษาความมั่นคงภายในฯ ในพื้นที่ 4 อำเภอสงขลา: เสนอให้คณะรัฐมนตรีทบทวนและยกเลิกการประกาศพื้นที่ปรากฏเหตุการณ์อันกระทบต่อความมั่นคงภายในราชอาณาจักรใน อ.จะนะ อ.เทพา อ.นาทวี และ อ.สะบ้าย้อย เพื่อคืนสภาวะปกติทางกฎหมายให้ประชาชนใช้สิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญได้อย่างเต็มที่
* ผลักดันกฎหมายป้องกันการฟ้องคดีปิดปาก (Anti-SLAPP) และกลไกเยียวยา: เร่งรัดการบังคับใช้มาตรการป้องกันการฟ้องคดีปิดปากประชาชนและสื่อมวลชนพลเมืองที่ออกมาปกป้องสิ่งแวดล้อม พร้อมทั้งขอให้คณะกรรมาธิการฯ ตั้งช่องทางรับเรื่องร้องเรียนเฉพาะกิจเพื่อตรวจสอบการใช้อำนาจเกินขอบเขตของเจ้าหน้าที่รัฐ และประสานงานให้เกิดการยุติคดีความที่ไม่เป็นธรรมต่อชาวบ้านในพื้นที่
6. บทสรุป
การแก้ไขปัญหาโรงไฟฟ้าชุมชนในพื้นที่จังหวัดสงขลาและจังหวัดชายแดนภาคใต้ ไม่ใช่เพียงเรื่องของการจัดหาพลังงาน แต่คือบทพิสูจน์ของ "ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม" และความเป็นธรรมทางสิ่งแวดล้อม คณะกรรมาธิการฯ จึงมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการเป็นกลไกกลางเพื่อตรวจสอบความโปร่งใส ผลักดันการปฏิรูปกฎหมายพลังงานที่เอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มทุน ยืนยันหลักการบังคับใช้กรอบ SEA ควบคู่กับกฎหมายสิ่งแวดล้อมและการมีส่วนร่วมของชุมชน ยุติการนำกฎหมายความมั่นคงมาปิดกั้นเสียงของประชาชน และคืนอำนาจการตัดสินใจในฐานทรัพยากรให้กลับคืนสู่ชุมชนในพื้นที่อย่างแท้จริง
#
โดย:
อุสตาซอับดุชชะกูรฺ บินชาฟิอีย์ (อับดุลสุโก ดินอะ)
หมายเหตุ : ข้อเสนอเชิงนโยบายและบทวิเคราะห์ทางวิชาการ
เรื่อง: โรงไฟฟ้าชุมชน: ชุมชนเป็นเจ้าของ หรือ นายทุนครอบงำ? จากทฤษฎีสู่ภาคปฏิบัติ กรอบการบังคับใช้ SEA และพลวัตการปิดกั้นสิทธิภายใต้กฎหมายความมั่นคงในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้และ 4 อำเภอจังหวัดสงขลา
เรียน: ประธานคณะกรรมาธิการการพัฒนาการเมือง การสื่อสารมวลชน และการมีส่วนร่วมของประชาชน สภาผู้แทนราษฎร และคณะ
อ่านฉบับเต็มใน https://www.facebook.com/share/p/1bixT7jr3Q/?mibextid=wwXIfr
ข่าวที่เกี่ยวข้อง










