## **“ปากกา vs ปืน” สะท้อนวิกฤตความเชื่อมั่น: เปิดจดหมายเปิดผนึกถึงแม่ทัพภาคที่ 4

## **“ปากกา vs ปืน” สะท้อนวิกฤตความเชื่อมั่น: เปิดจดหมายเปิดผนึกถึงแม่ทัพภาคที่ 4** **สงขลา** – เมื่อวันที่ 16 เมษายน 2569 บาบอฮุสณี บินกะยีคอเนาะ ในฐานะที่ปรึกษาสมาคมสมาพันธ์โรงเรียนเอกชนภาคใต้ และอดีตที่ปรึกษากรรมาธิการสันติภาพชายแดนใต้ ได้เผยแพร่จดหมายเปิดผนึกถึงแม่ทัพภาคที่ 4 เพื่อสะท้อนมุมมองต่อการดำเนินนโยบายความมั่นคงในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยเน้นย้ำถึงความแตกต่างระหว่างอำนาจบังคับใช้กฎหมายและพลังของการศึกษา ### **สาระสำคัญของจดหมาย: อคติคือภัยเงียบ** เนื้อหาในจดหมายระบุถึงข้อกังวลต่อทัศนคติของหน่วยงานรัฐที่มองสถาบันการศึกษาทางศาสนา เช่น **ปอเนาะ** และ **ตาดีกา** เป็นพื้นที่เฝ้าระวังหรือเป็นภัยต่อความมั่นคง โดยจดหมายได้ตั้งคำถามสำคัญถึง "วิสัยทัศน์" ของผู้มีอำนาจในการแยกแยะระหว่างสถานศึกษาที่เป็นแหล่งสร้างอนาคต กับภัยคุกคามที่แท้จริง > *"คนถือปืน กำลังหวาดกลัวคนถือปากกา... อารยธรรมทุกแห่งล้วนเริ่มต้นจากห้องเรียนเล็กๆ ไม่ใช่ปลายกระบอกปืน"* – ส่วนหนึ่งจากจดหมายเปิดผนึก > ### **ประเด็นวิพากษ์ที่น่าสนใจ:** 1. **ความล้มเหลวทางความคิด:** การมองห้องเรียนเป็นภัยถูกระบุว่าเป็นสัญญาณของความล้มเหลวในการสร้างสันติภาพที่ยั่งยืน 2. **ระเบิดเวลาทางความรู้สึก:** นโยบายที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความระแวงถูกเปรียบเปรยว่าเป็น "ระเบิดเวลาทางความคิด" ที่จะทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างรัฐและประชาชนในระยะยาว 3. **บทบาทของภาคการศึกษา:** จดหมายย้ำว่าท้ายที่สุดแล้ว ฝ่ายการศึกษาคือกลุ่มที่ต้องแบกรับภาระในการเยียวยาและประสานรอยร้าวที่เกิดขึ้นจากนโยบายความมั่นคงที่ผิดพลาด ### **เสียงสะท้อนเพื่อสันติภาพ** จดหมายฉบับนี้ถือเป็นเสียงสะท้อนที่ตรงไปตรงมาจากผู้คลุกคลีกับงานด้านสันติภาพและการศึกษาในพื้นที่ โดยเรียกร้องให้แม่ทัพภาคที่ 4 พิจารณาทบทวนแนวทางการทำงาน และหันมาใช้ **"ปัญญา"** เป็นเข็มทิศในการนำทาง แทนการใช้เพียงอำนาจทางการทหาร เพื่อคืนความสงบสุขที่แท้จริงให้กับสังคมชายแดนใต้ การออกมาเคลื่อนไหวครั้งนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ประเด็นเรื่องสิทธิทางการศึกษาและกระบวนการสันติภาพในพื้นที่กำลังถูกจับตามองอย่างใกล้ชิดจากหลากภาคส่วน รวมถึงเครือข่ายภาคประชาสังคมและนักวิชาการในภูมิภาค หมายเหตุสำหรับเนื้อหาเต็ม ดังนี้ จดหมายเปิดผนึกถึงท่านแม่ทัพภาคที่ 4 ท่านครับ.. กระทรวงกลาโหมมี “ปืน” ส่วนปอเนาะและตาดีกา มีเพียง “ชอล์ก ปากกา และกระดานดำ” แต่ดูเหมือนวันนี้… คนถือปืน กำลัง “หวาดกลัว” คนถือปากกา ท่านกำลังกลัวอะไร? กลัวเด็กที่เรียนศาสนา? หรือกลัวความจริงที่ว่า… สิ่งที่พวกเราสร้าง คือ “มนุษย์” แต่สิ่งที่ท่านกำลังสร้าง คือ “ความหวาดระแวง” หากปอเนาะและตาดีกากลายเป็นภัย ในสายตาของท่าน นั่นไม่ใช่เพราะโรงเรียนอันตราย แต่มันคือ “สายตาที่ถูกครอบด้วยอคติ” เมื่อคนของรัฐเริ่มหวาดกลัวห้องเรียน นั่นไม่ใช่สัญญาณของความมั่นคง แต่มันคือสัญญาณของ “ความล้มเหลวทางความคิด” อย่างชัดเจน ..เพราะไม่มีอารยธรรมใดในโลก ถูกสร้างขึ้นจากปลายกระบอกปืน แต่อารยธรรมทุกแห่ง ล้วนเริ่มต้นจาก “ห้องเรียนเล็กๆ” ถ้าวันนี้ท่านยังแยกไม่ออก ระหว่าง “ภัย” กับ “อนาคต” ตำแหน่งของท่านอาจสูง แต่วิสัยทัศน์…กำลังน่าเป็นห่วง ปืนในมือท่าน ยังไม่น่ากังวลเท่า “อคติในความคิดของท่าน” อย่าดูถูกโรงเรียนศาสนา เพียงเพราะท่านไม่เข้าใจมัน อย่ามองตาดีกาและปอเนาะเป็นภัย เพียงเพราะท่านคุ้นชินกับการแก้ปัญหาด้วยกำลัง เด็กที่นั่งอ่านกุรอาน กอดหนังสือ ไม่เคยเป็นศัตรูของชาติ แต่ “อคติของผู้มีอำนาจ” ต่างหาก คือภัยเงียบที่รุนแรงที่สุด.. เพราะมันทำลายความไว้ใจ และบ่อนทำลายสันติภาพ…โดยไม่รู้ตัว เมื่อผู้มีอำนาจมองเด็กในห้องเรียนเป็นภัย แต่กลับเรียกเสียงปืนว่า “ความมั่นคง” อย่าแปลกใจเลย ถ้าสันติภาพจะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง เพราะวันนี้… เรากำลังปล่อยให้ “อาวุธ” นำทางประเทศ แทนที่จะให้ “ปัญญา” เป็นเข็มทิศ และสิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือ ท่านอาจไม่รู้ตัวเลยว่า ท่านกำลังวาง “ระเบิดเวลา” ทางความคิด เอาไว้ในสังคม ระเบิดที่ไม่ได้ทำลายด้วยเสียงดัง แต่จะค่อยๆ ทำลายความเชื่อใจของผู้คน และสุดท้าย… คนที่ต้องมานั่งเก็บกวาดเศษซาก ก็คือฝ่ายการศึกษา—ปอเนาะและตาดีกา—เช่นเดิม ด้วยความเคารพต่อสถาบัน แต่ด้วยความตรงไปตรงมาต่อความจริง ท่านควรพิจารณาตัวเอง… คืนความสงบสุขคืนสังคม 16 เมษายน 2569 #บาบอฮุสณี บินกะยีคอเนาะ ที่ปรึกษาสมาคมสมาพันธ์โรงเรียนเอกชนภาคใต้ อดีตที่ปรึกษากรรมาธิการสันติภาพชายแดนใต้ #นักข่าวพลเมือง Thai PBSหนึ่ง#ครอบครัว หนึ่งฮาฟิซ **วันที่:** 16 เมษายน 2569