ไร้คนเหลียวแล

#ไร้คนเหลียวแล 🟧​ เห็นในตามสภาพความเป็นอยู่ เห็นแล้ว ก็อดนึกสงสารไม่ได้ ป่วยเป็นโรคจิตเวช พ่อแม่ ก็เสียชีวิต ไป กันหมดแล้ว ตอนนี้อยู่กับพี่สาว ซึ่ง พี่สาวเสาหลัก ก็ไม่ค่อยมีรายได้ ที่จะมาดูแล กันเลยนะครับ 🟧​บ้านก็หลังคาผุๆ ฝนตกลงมา เขาต้องแอบหลบฝน อยู่ตามมุม ที่นอนเก่าๆ ซึ่ง สภาพของบ้าน ต่อหลังคา ออกมาจากยุ้งข้าว พอได้หลบฝน หลบแดด กันไปวันๆ ถ้าหากวันไหนฝนตกลงมาหนักๆ นอนแทบไม่ได้เลย เพราะหลังคารั่ว น้ำเต็มไปหมด วันดีคืนดี ก็มีตะขาบ หรือแมลงป่อง ขึ้นมาตาม แผ่นไม้ ซึ่งความเป็นอยู่ในตอนนี้ลำบากมากๆ 🟧​ ส่วนอาการป่วยของเขา เป็นมานานหลายสิบปี ก็ยังรักษากันไม่ได้ พี่สาว ก็จะพาไปตาม วันเวลาหมอนัด แต่เคยขอ กับเรื่อง บัตรคนพิการ หรือ บัตรผู้ป่วย เกี่ยวกับโรค จิตเวชแบบนี้ หมอ ก็ยังไม่ออกบัตรให้ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ส่วนอาการของ เขา ถ้าวันไหนไม่ได้กินยา เขาก็จะเดินพูด คนเดียว อยู่กลางแดดมั่ง อยู่ตาม ห้องน้ำมั่ง โป่งน้ำบ้าง บางครั้ง ไม่รู้เรื่อง ในการพูด กับคนรอบข้างกันเลย จนชาวบ้านในละแวก ใกล้เคียง เขาก็ว่า เป็นบ้า ไปแล้ว 🟧​ เมื่อ เวลา 12.00 น วันที่ 26 พฤษภาคม 2569 ผมก็ได้มีโอกาสไปพูดคุย และไปสัมผัส กับพี่สาวของผู้ป่วย จิตเวชท่านนี้ คือนายไพฑูรย์ มาสิง บ้านเลขที่ไม่มี เพราะเป็น กระต๊อบหลังเล็กๆ ต่อออกมาจากยุ้งข้าว พี่สาวเขาเล่าให้ฟังว่า ตอนอายุ ประมาณ 15 หรือ 16 เขาเป็นเด็ก แข็งแกร่ง เป็นนักกีฬา ในทีมของ โรงเรียน บ้านกุดหูลิง เล่นกีฬาดี เล่นบอล และวิ่ง เป็นที่หนึ่ง แต่พอหลังจากนั้น มาไม่นาน อาการป่วยของนาย ไพฑูรย์ กำเริบขึ้น โดยไม่ทราบสาเหตุ ว่าเกิดมาจากอะไร 🟧​ มีการชักกระตุก ขึ้นมาเป็นระยะๆ ในตอนนั้น พี่สาวก็นำตัวส่งโรงพยาบาล ก็นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาก็มีอาการ เหม่อลอย แล้วบางครั้งพูดไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เดินวนๆ อยู่แต่ที่เก่า ถามเรื่อง ก็ตอบไปอีกเรื่อง ตรงจุดนี้แหละ พี่สาวถึงหนักใจ ในตอนนี้ เพราะ พ่อกับแม่ ก็ไม่อยู่แล้ว ท่านเสียชีวิตไปทั้งคู่ มีแต่เขา พี่สาวคนนี้ ที่ช่วยดูแล ให้ข้าว บางมื้อก็อิ่ม บางมื้อ ก็ไม่อิ่ม เพราะฐานะยากจน จึงได้ให้ตามกำลังเพราะเรามี เท่านี้ 🟧​ ส่วนพี่สาวของ คนป่วย บ้านคลองอุดม บ้านเลขที่ 75 หมู่ 15 ตำบลตลาดแร้ง อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ ฐานะยากจน ตัดเย็บเสื้อผ้า เป็นงานเหมา ได้ตัวละ 3 บาท หาเช้ากินค่ำ ด้วยความลำบากยากจน ก็เลยไม่มี เงิน ที่จะเอาน้องไปรักษา อย่างต่อเนื่อง ในช่วงเวลานี้ ส่วน น้องชาย ผู้ที่ป่วย จิตเวช ก็ยังคงรักษากันต่อไป ต้อง พาไปหาหมอ เอายาตามนัด ถ้าไม่ทานยา เขาก็ จะมีอาการ เดินทั้งวัน บางครั้ง ถอดเสื้อบ้าง ถอดกางเกงบ้าง แล้วก็เดินวน อยู่แถวๆ บ้านหลังเล็กของเขา นั้นแหละครับ 🟧​ ดังนั้นทุกวันนี้ อาการป่วย เราก็ยังรักษา กันอย่างต่อเนื่อง ส่วนในเรื่องกำลังเงิน กำลังทอง ในตอนนี้ พี่สาวก็ร่อยหรอ รายได้ก็มีน้อย หาคนที่จะมามอง ช่วยเหลือตรงจุดนี้ก็ไม่มี พี่สาว ของคนป่วย ก็อยากให้หน่วยรัฐ ช่วยออกบัตร ให้กับ ผู้ป่วยรายนี้ หน่อยก็ยังดี เขาจะได้ จะได้แบ่งเบาภาระให้กับเขาได้บ้าง รับประทานยา นี้ได้ยา ตามบัตรคนพิการ ก็น่าจะดี กว่านี้ เพราะทุกวันนี้ ไปหาหมอแต่ละครั้ง เราก็ใช้เงิน ในจำนวน มากเหมือนกัน ค่ารถ ค่ายา และอื่นๆ ในวันเวลา ที่หมอนัด 🟧​ ก่อนหน้านั้น เคยมีผู้ใหญ่บ้าน มาดูแล สอบถาม ครั้งสองครั้ง ตอนนี้ก็หายไปเลย ส่วนเจ้าหน้าที่ ก็มา แค่ดูว่า มีอาการคุ้มคลั่งไหม หรือมีอาการอะไรหนักๆไหม เขาจะได้ช่วยทัน แต่เขาก็มา แค่ครั้งเดียว แล้วก็หายไปเลยในตอนนี้ ยังไม่มีหน่วยงาน ตรงจุดในที่จะเข้ามาช่วย ได้เลย พี่สาวเขาก็หนักใจ ถ้าหากวันข้างหน้า เขาเป็น อะไร ไปอีกคน แล้วเขาจะอยู่กับใคร ดังนั้น ก็ขอวรหน่วยงาน หรือผู้ที่มีหน้าที่เกี่ยวข้อง ในเรื่องนี้ ก็ช่วยมาสอดส่องดูแล กับเคสนี้ด้วยนะครับ เพราะเขา ในวันนี้ เวลานี้ ไร้คนที่จะมา เยียวยา และดูแล กับสภาพ ความเป็นอยู่ในตอนนี้ นะครับ ภาพข่าว ปรีชา วรรณชาติ นักข่าวพลเมือง Thai PBS