## **นักวิชาการชี้ แนวคิด "สอนตาดีกาด้วยภาษาไทย" เสี่ยงทำเด็กสูญเสียอัตลักษณ์และทุนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค** —**

## **นักวิชาการชี้ แนวคิด "สอนตาดีกาด้วยภาษาไทย" เสี่ยงทำเด็กสูญเสียอัตลักษณ์และทุนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค** —** เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2569 **Matty Ibnufatim Hamady** ได้โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว แสดงทัศนะที่น่าสนใจเกี่ยวกับกระแสแนวคิดการนำภาษาไทยมาใช้เป็นสื่อการเรียนการสอนใน **"ตาดีกา"** (ศูนย์อบรมศาสนาอิสลามและจริยธรรมประจำมัสยิด) โดยชี้ชัดว่าแนวคิดดังกล่าว **"ไม่ควรทำอย่างยิ่ง"** เพราะจะส่งผลเสียต่อเด็กในพื้นที่ทั้งในมิติทางศาสนา วัฒนธรรม และโอกาสทางเศรษฐกิจ โดยได้สรุปเหตุผลสำคัญไว้ 6 ประเด็นหลัก ดังนี้: ### **1. ผิดวัตถุประสงค์หลักของตาดีกา** ตาดีกา (Taman Didikan Kanak-kanak) มีหน้าที่หลักในการสอนศาสนาอิสลาม คัมภีร์อัลกุรอาน และหลักจริยธรรม ซึ่งล้วนบันทึกสืบทอดมาด้วยภาษาอาหรับ ภาษามลายู และอักษรยาวี การนำภาษาไทยเข้ามาแทนที่เปรียบเสมือนการเปลี่ยนตาดีกาให้กลายเป็น "โรงเรียนรัฐสาขาสอง" ซึ่งผิดไปจากเจตนารมณ์ดั้งเดิม ### **2. เด็กเรียนภาษาไทยจากโรงเรียนหลักเพียงพอแล้ว** ปัจจุบันเด็กในพื้นที่เรียนภาษาไทยจากโรงเรียนรัฐเต็มหลักสูตร 5 วันต่อสัปดาห์อยู่แล้ว ในขณะที่ตาดีกาใช้เวลาเพียง 1–2 ชั่วโมงหลังเลิกเรียน หรือเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์เท่านั้น หากนำภาษาไทยเข้ามาเบียดบังอีก จะทำให้เด็กไม่มีพื้นที่เหลือสำหรับการเรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมของตนเองเลย ### **3. อักษรยาวีคือหัวใจของการศึกษาศาสนา** อักษรยาวีเป็นเครื่องมือสำคัญในการอ่านตำราศาสนาและบทดุอา หากเด็กอ่านและเขียนยาวีไม่ได้ จะส่งผลให้ไม่สามารถเข้าถึงแก่นแท้ของศาสนาได้ เปรียบเสมือนนักเรียนแพทย์ที่ไม่สามารถอ่านตำราแพทย์ได้ ทำได้เพียงศึกษาแบบผิวเผินเท่านั้น <blockquote>"หากเรียนตาดีกาโดยใช้ภาษาไทย เด็กจะไม่ได้ภาษามลายู และจะไม่สามารถเขียนหรืออ่านยาวีได้ โดยเฉพาะในกรณีที่ไม่มีโอกาสได้เรียนเลยในอนาคต ซึ่งถือเป็นความสูญเสียอย่างมาก"</blockquote> ### **4. ภาษาแม่คือรากฐานการเรียนรู้** ตามหลักภาษาศาสตร์ เด็กที่มีพื้นฐานภาษาแม่ (ภาษามลายูถิ่น) ที่แข็งแรง จะสามารถเรียนรู้ภาษาที่สอง (ภาษาไทย) ได้ดีและเร็วยิ่งขึ้น การเร่งยัดเยียดภาษาไทยโดยที่ภาษาแม่ยังไม่แข็งแรง อาจทำให้เด็กกลายเป็นผู้ที่อ่อนแอทั้งสองภาษา ### **5. มลายูคือทุนทางเศรษฐกิจ ไม่ใช่ภาระ** ภาษามลายูเป็นภาษาที่มีประชากรใช้งานในภูมิภาคอาเซียน (มาเลเซีย อินโดนีเซีย บรูไน และสิงคโปร์) มากกว่า 300 ล้านคน การที่เด็กในพื้นที่พูดภาษามลายูและอ่านเขียนยาวีได้ จึงถือเป็น "ทุนทางภาษาระดับภูมิภาค" ไม่ใช่ภาระ การตัดโอกาสนี้เพื่อเปลี่ยนเป็นภาษาไทยล้วน จึงเป็นการทำให้เด็กเสียโอกาสเติบโตในระดับสากลโดยไม่จำเป็น เพราะภาษาไทยสามารถใช้เรียนในระดับประถม มัธยม และมหาวิทยาลัยได้เพียงพออยู่แล้ว ### **6. การลบอัตลักษณ์อาจนำไปสู่ปัญหาระยะยาว** บทเรียนจากหลายประเทศชี้ให้เห็นว่า การกดดันหรือบังคับให้กลุ่มชาติพันธุ์ละทิ้งภาษาและวัฒนธรรมของตนเองในสถาบันทางวัฒนธรรม มักสร้างความรู้สึกถูกกีดกันและนำไปสู่ความไม่ไว้วางใจต่อรัฐในระยะยาว ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการสร้างสันติสุข ### **บทสรุป** Matty Ibnufatim Hamady ทิ้งท้ายว่า **ตาดีกาไม่ใช่คู่แข่งของโรงเรียนรัฐ** แต่เป็นส่วนเติมเต็มในจุดที่โรงเรียนรัฐไม่สามารถทำได้ การพยายามดึงภาษาไทยเข้ามาในตาดีกา จึงกลายเป็นการทำลายพื้นที่เดียวที่เด็ก ๆ จะได้รับมรดกทางภาษา ศาสนา และวัฒนธรรมของบรรพบุรุษอย่างสิ้นเชิง