SEA สงขลา -ปัตตานี ควรเป็น ธรรมนูญพัฒนาชายแดนใต้ “ข้อเสนอจากชาวบ้านจะนะ”

SEA สงขลา -ปัตตานี ควรเป็น ธรรมนูญพัฒนาชายแดนใต้ “ข้อเสนอจากชาวบ้านจะนะ 8 กรกฎาคม 2569 ผู้เขียนร่วมกับ "นักวิชาการและตัวแทนเครือข่ายจะนะรักษ์ถิ่น ร่วมนำเสนอผลการประเมินผลกระทบเชิงยุทธศาสตร์ (SEA) สำหรับแผนแม่บทการเชิงพื้นที่จังหวัดสงขลาและปัตตานี ในเวทีสภาที่ปรึกษาการบริหารและการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้" ณ ห้องประชุม ศูนย์ราชการจังหวัดชายแดนภาคใต้ อำเภอเมือง จังหวัดยะลา กระบวนการทำ SEA สงขลา-ปัตตานี หลังมติหลังครม. รับทราบและเห็นชอบเมื่อ 16 มิถุนายน 2569 จึงขอฝาก สภาที่ปรึกษาการบริหารและการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้ (สภาที่ปรึกษา ศอ.บต.) ไม่ว่า จะเป็นข้อเสนอ ของกพต.หรือโครงการใดๆขอให้ดูกรอบของSEA นี้ ซึ่งชาวบ้านไม่ขออะไรมากไปกว่าให้พัฒนาตามกรอบSEA ที่ได้ผ่านมติครม.แล้ว ผู้เขียนให้ทัศนะว่า SEA นี้ ควรเป็น ธรรมรูญพัฒนาชายแดนใต้ SEA นี้สามารถเป็นโมเดล ในการแก้ปัญหาความขัดแย้งในการพัฒนาโครงการของรัฐเช่นที่กำลังเกิดอยู่ ประตูระบายน้ำกรงปินัง จังหวัดยะลา การประกาศเขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกซีโปทับที่ดินของประชาชน – การไม่มีเอกสารสิทธิในที่ดิน และสามารถใช้กระบวนการSEA เป็นเครื่องกระบวนการพูดคุยสันติภาพชายแดนใต้ และหากจะพัฒนาในชายแดนใต้ โดยเฉพาะในพื้นที่ สี่อำเภอ ของจังหวัดสงขลา และปัตตานีซึ่งได้ใช้มิติมุมมองทางนิเวศน์ สังคม และวัฒนธรรม โดยเฉพาะที่จะนะ เทพา หนองจิก ปานาเระที่เกี่ยวข้องกับท้องทะเล หรืออีกนัยยะหนึ่งคือ SEA นี้ควรพิจารณาเป็นการเมืองระดับท้องทะเล ดังนั้น เมื่อทะเลเชื่อมโยงกันทั้งโลก สำหรับการจัดการทะเลและชายฝั่ง เน้นแนวคิดการพัฒนาที่ยั่งยืนและการกระจายอำนาจ การจัดการงบประมาณที่มีประสิทธิภาพประกอบกับหลักฐานเชิงประจักษ์ ที่สามารถวิเคราะห์และปรับโครงสร้างได้ #รายงานข่าวก่อนหน้านี้เมื่อ 16 มิถุนายน 2569 "ครม.เคาะ SEA สงขลา-ปัตตานี พัฒนาเมืองสีเขียวไร้เงาอุตสาหกรรมหนัก" ชูศูนย์กลางเศรษฐกิจภาคใต้ ด้วยการพัฒนาเศรษฐกิจยั่งยืน บนฐานทรัพยากรและความหลากหลายทางทุนทางวัฒนธรรม โดยหมุดหมายการพัฒนาในครั้งนี้ ถูกออกแบบผ่าน 3 เสาหลัก ได้แก่ (1) การพัฒนา เศรษฐกิจเพื่อยกระดับพื้นที่สู่ศูนย์กลางเศรษฐกิจภาคใต้ (2) การยกระดับคุณภาพชีวิต ความเป็นธรรมทาง สังคม และสันติสุข และ (3) การจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเพื่อความยั่งยืน แนวทางการพัฒนาได้แปลงประเด็นการพัฒนาไปสู่ทิศทาง การดำเนินงานเชิงนโยบายและเชิงพื้นที่ที่ชัดเจน โดยให้ความสำคัญกับ (1) การพัฒนาการเกษตร มุ่งเน้น การพัฒนาปศุสัตว์และสัตว์น้ำให้มีมาตรฐานและมูลค่าสูง อาทิ โคเนื้อพรีเมี่ยม นกเขาชวา การปรับเปลี่ยน การทำเกษตรตามศักยภาพพื้นที่ และการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับพืชอัตลักษณ์พื้นถิ่น อาทิ ตาลโตนด พืชสมุนไพร (2) การพัฒนาอุตสาหกรรม เน้นการแปรรูปสินค้าเกษตรหลัก อุตสาหกรรมยางพาราไม้ อุตสาหกรรมอาหาร และอาหารฮาลาล รวมถึงโรงเชือดและศูนย์รับรองมาตรฐาน อุตสาหกรรมยา/สมุนไพร และอุตสาหกรรมเบา นวัตกรรม (3) การพัฒนาการท่องเที่ยวและบริการ ครอบคลุมการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการท่องเที่ยว อาทิ ถนน ท่าเรือ การฟื้นฟูแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมรวมถึงเมืองเก่าสู่มรดกโลก การอนุรักษ์แหล่ง ท่องเที่ยวเชิงนิเวศ/เกษตร และการพัฒนาบริการและบุคลากรด้านสุขภาพ/เวลเนส (Wellness) (4) การพัฒนาการค้าและการคมนาคมขนส่ง มุ่งเน้นการพัฒนาปรับปรุงโครงข่ายคมนาคมทุกรูปแบบ อาทิ ถนน รถไฟทางคู่ ขนส่งสาธารณะในเมือง/ระหว่างเมือง การคมนาคมทางน้ำ และการพัฒนาศูนย์การค้าขายสินค้าใน เมืองหลักและบริเวณด่านชายแดน (5) การพัฒนาการอนุรักษ์และฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติ มุ่งเน้นการอนุรักษ์ และฟื้นฟูระบบนิเวศสำคัญ ทั้งทางบก อาทิ ป่าต้นน้ำ ป่าไม้ และทางน้ำ อาทิ ป่าชายเลน ทะเลสาบสงขลา อ่าวปัตตานี รวมถึงการกำหนดเขตอนุรักษ์โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน (6) การพัฒนาการลดความเสี่ยงและ ผลกระทบจากภัยพิบัติ ดำเนินการจัดการปัญหาการกัดเซาะชายฝั่ง การปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานเพื่อลด ความเสี่ยงน้ำท่วม อาทิ เส้นทางผันน้ำ แก้มลิง การจัดการพื้นที่ลุ่มน้ำเพื่อลดภัยน้ำท่วม/น้ำแล้ง และการพัฒนา ศูนย์เตือนภัยพิบัติ (7) การพัฒนาการจัดการขยะและมลพิษสิ่งแวดล้อม ครอบคลุมการพัฒนาการจัดการ ขยะอย่างครบวงจรด้วยเทคโนโลยีขั้นสูง การส่งเสริมการใช้พลังงานทดแทนตามศักยภาพ ได้แก่ พลังงาน แสงอาทิตย์และลม และการกำหนดเขตควบคุมมลพิษใกล้แหล่งอุตสาหกรรม และ (8) การพัฒนาเมือง มุ่งเน้น การพัฒนาเมืองตามแนวทางเมืองน่าอยู่อัจฉริยะ (Smart City) โดยปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานให้สอดคล้อง กับอัตลักษณ์ของเมือง (เช่น เมืองการค้า เมืองสุขภาพ เมืองเกษตรวิถีชีวิต) และรองรับภัยพิบัติ ที่มา : เอกสารมติคณะรัฐมนตรี 16 มิถุนายน 2569/ สภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เอกสารการจัดทำรายงาน SEA https://sea.nesdc.go.th/th/home-seapsu/