back
ชีวิตบนดอยยังกันดาร! แพทย์ รพ.ศรีสังวาลย์–ตำรวจ ฝ่าทางลำบากตรวจเหตุรถตกเขาดับ 1 ราย บ้านห้วยส้านในยังไร้ไฟฟ้า สะท้อนปมตัดเบี้ยกันดาร ฉ.11
17 พ.ย. 2569 05:37
View: 55

ต๊อก ธนนันต์ จิตธร แม่ฮ่องสอนบ้านเรา
แม่ฮ่องสอน – เมื่อเวลาประมาณ 17.30 น. ของวันที่ 16 พฤศจิกายน 2569 เกิดอุบัติเหตุรถกระบะตกเขาสูงเกือบ 100 เมตร คร่าชีวิตชาวลาหู่วัย 46 ปี ที่บ้านห้วยส้านใน ตำบลห้วยผา อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน ไม่เพียงสร้างความสูญเสียแก่ครอบครัว แต่ยังสะท้อนความยากลำบากของชุมชนบนพื้นที่สูง แม้อยู่ในเขตอำเภอเมือง แต่ถนนยังเป็นคอนกรีตสลับทางดิน ไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ขณะที่แพทย์โรงพยาบาลศรีสังวาลย์และเจ้าหน้าที่ตำรวจต้องเดินทางเข้าตรวจสอบและชันสูตรพลิกศพถึงพื้นที่ห่างไกล ชวนตั้งคำถามถึงความเหมาะสมของหลักเกณฑ์ตัดสิทธิค่าตอบแทนพื้นที่ทุรกันดาร หรือเบี้ยกันดาร ฉ.11 ที่กำลังเป็นประเด็นถกเถียงในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
จากกรณีเกิดอุบัติเหตุรถยนต์กระบะโตโยต้า รีโว่ สีขาว พุ่งตกเขาและพลิกคว่ำหลายตลบจากบริเวณไร่บนดอยบ้านห้วยส้านใน ตำบลห้วยผา อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จนตกลงไปถึงถนนด้านล่าง ซึ่งมีระดับความสูงต่างกันเกือบ 100 เมตร ส่งผลให้นายสมศักดิ์ พรชัยนพคุณ อายุ 46 ปี ชาวบ้านห้วยส้านใน เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ โดยเหตุเกิดขณะผู้เสียชีวิตกำลังถอยรถเพื่อบรรทุกกระสอบข้าวที่ผ่านการตากและสีเรียบร้อยแล้วกลับไปเก็บไว้ที่บ้าน เบื้องต้นสันนิษฐานว่าอาจเกิดจากการเข้าเกียร์ผิด ทำให้รถพุ่งลงไปตามไหล่เขา ก่อนพลิกคว่ำหลายตลบจนร่างคนขับกระเด็นออกจากรถและเสียชีวิต
ภายหลังเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจประจำตู้ยามถ้ำปลา พนักงานสอบสวน สภ.เมืองแม่ฮ่องสอน พร้อมด้วยแพทย์เวรโรงพยาบาลศรีสังวาลย์ และนายชาตรี คำจิ่ง กำนันตำบลห้วยผา ได้เดินทางเข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุและชันสูตรพลิกศพ โดยพบรถยนต์กระบะอยู่ในสภาพตะแคงบริเวณถนนด้านล่าง และมีสิ่งของกระจัดกระจายตามแนวเส้นทางที่รถพลิกคว่ำลงมา เจ้าหน้าที่จึงได้ร่วมกันตรวจสอบและดำเนินการตามขั้นตอน ก่อนมอบร่างผู้เสียชีวิตให้ญาตินำไปประกอบพิธีตามประเพณี
สิ่งที่น่าสนใจจากเหตุการณ์ครั้งนี้ ไม่ได้มีเพียงความรุนแรงของอุบัติเหตุ แต่ยังเป็นสภาพความเป็นอยู่และความยากลำบากของประชาชนในหมู่บ้านห้วยส้านใน ซึ่งแม้จะตั้งอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน แต่สภาพเส้นทางเข้าสู่หมู่บ้านยังเป็นถนนคอนกรีตสลับกับถนนดิน บางช่วงมีความลาดชันและคดเคี้ยวไปตามภูเขา โดยเฉพาะในช่วงฤดูฝน การเดินทางยิ่งเต็มไปด้วยความยากลำบาก ส่งผลกระทบต่อการสัญจรของประชาชน รวมถึงการเดินทางเข้าปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ภาครัฐและบุคลากรทางการแพทย์
ยิ่งไปกว่านั้น หมู่บ้านห้วยส้านในยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ทำให้การดำรงชีวิตของประชาชนมีข้อจำกัดหลายด้าน แม้กระทั่งการจัดการศพผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนี้ เนื่องจากในหมู่บ้านไม่มีโลงเย็นและไม่มีน้ำยาฉีดรักษาสภาพศพ จึงไม่สามารถเก็บรักษาร่างผู้เสียชีวิตไว้ได้นาน ญาติพี่น้องและชาวบ้านจึงต้องเตรียมประกอบพิธีฌาปนกิจนายสมศักดิ์ภายในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2569 ตามขนบธรรมเนียมประเพณีท้องถิ่นของชาวลาหู่
สภาพความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในบ้านห้วยส้านใน จึงเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่ชวนให้ย้อนกลับมาพิจารณาประเด็นการปรับหลักเกณฑ์จ่ายค่าตอบแทนบุคลากรทางการแพทย์ในพื้นที่ทุรกันดาร หรือที่เรียกกันว่าเงินเบี้ยกันดาร ฉ.11 ซึ่งก่อนหน้านี้โรงพยาบาลศรีสังวาลย์ จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีรายชื่อเป็นหนึ่งใน 39 โรงพยาบาลทั่วประเทศที่ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์ดังกล่าว
ประเด็นนี้เคยสร้างความกังวลให้แก่บุคลากรทางการแพทย์ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน เนื่องจากแม้โรงพยาบาลศรีสังวาลย์จะเป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดและตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมือง แต่ภารกิจของบุคลากรทางการแพทย์ไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะพื้นที่ตัวเมืองเท่านั้น หากยังต้องรองรับประชาชนจากหมู่บ้านห่างไกลตามแนวภูเขาและชายแดน รวมถึงการออกปฏิบัติหน้าที่ในพื้นที่ที่มีข้อจำกัดด้านการคมนาคมและสาธารณูปโภค
กรณีแพทย์โรงพยาบาลศรีสังวาลย์ต้องเดินทางเข้าชันสูตรพลิกศพที่บ้านห้วยส้านในครั้งนี้ จึงสะท้อนให้เห็นภาพการทำงานจริงของบุคลากรทางการแพทย์ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ซึ่งบางภารกิจจำเป็นต้องเดินทางออกจากโรงพยาบาลเข้าสู่พื้นที่ภูเขาห่างไกล ผ่านเส้นทางที่ยังไม่ได้รับการพัฒนาอย่างสมบูรณ์ และต้องเผชิญกับข้อจำกัดตามสภาพภูมิประเทศ โดยเฉพาะในช่วงฤดูฝน
คำถามสำคัญจึงอยู่ที่ว่า การพิจารณาความเป็นพื้นที่ทุรกันดารควรยึดเพียงที่ตั้งของโรงพยาบาล ระดับของสถานพยาบาล หรือเขตการปกครองเท่านั้นหรือไม่ หรือควรนำสภาพภูมิประเทศ ความยากลำบากในการเดินทาง พื้นที่รับผิดชอบ และภาระหน้าที่ที่บุคลากรทางการแพทย์ต้องเผชิญจริงมาประกอบการพิจารณาด้วย
เพราะคำว่า "อำเภอเมือง" ไม่ได้หมายความว่าทุกหมู่บ้านจะมีความเจริญและความสะดวกสบายเหมือนอยู่ในตัวเมืองเสมอไป บ้านห้วยส้านในเป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดว่า แม้อยู่ในเขตอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน แต่ประชาชนยังต้องใช้เส้นทางคอนกรีตสลับดินในการเดินทาง และยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ขณะที่เจ้าหน้าที่รัฐและบุคลากรทางการแพทย์ยังต้องเดินทางเข้าไปปฏิบัติหน้าที่ในพื้นที่ดังกล่าวเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินหรือมีผู้เสียชีวิต
ดังนั้น การทบทวนหลักเกณฑ์ค่าตอบแทนพื้นที่ทุรกันดาร ฉ.11 จึงไม่ควรมองเพียงชื่ออำเภอหรือสถานะของโรงพยาบาล แต่ควรพิจารณาสภาพความเป็นจริงของพื้นที่ให้รอบด้าน เพื่อให้เกิดความเป็นธรรมแก่บุคลากรทางการแพทย์ที่ยังต้องปฏิบัติหน้าที่ท่ามกลางข้อจำกัดและความยากลำบากของจังหวัดชายแดนแห่งนี้
เหตุการณ์สูญเสียชีวิตของนายสมศักดิ์ในครั้งนี้ จึงไม่เพียงเป็นอุบัติเหตุที่สร้างความเศร้าโศกให้แก่ครอบครัวและชุมชนชาวลาหู่บ้านห้วยส้านในเท่านั้น แต่ยังเป็นภาพสะท้อนให้สังคมและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้เห็นว่า ความทุรกันดารของจังหวัดแม่ฮ่องสอนยังคงมีอยู่จริง แม้ในพื้นที่ที่มีคำว่า "อำเภอเมือง" กำกับอยู่ก็ตาม
ถึงเวลาแล้วหรือยังที่ผู้มีอำนาจกำหนดหลักเกณฑ์ ฉ.11 จะต้องมองให้ลึกไปกว่าชื่ออำเภอและระดับโรงพยาบาล แล้วหันมาพิจารณาสภาพพื้นที่และภาระงานที่เกิดขึ้นจริง เพราะความกันดารไม่ได้หายไปเพียงเพราะมีการเปลี่ยนหลักเกณฑ์บนกระดาษ
ข่าวที่เกี่ยวข้อง













