ทางเท้าในเมืองที่ต้องมองทุกก้าว

ลองมองลงไปใต้แผ่นไม้ในภาพ ช่องว่างข้างฝาคอนกรีตนั้นอยู่ใกล้เท้าคนเดินมากพอที่จะทำให้เราหยุดคิดว่า หากใครก้าวพลาดลงไป จะเกิดอะไรขึ้น พื้นคอนกรีตแตกร้าว ฝาบางแผ่นวางเหลื่อมระดับ มีเศษวัสดุอยู่ตามขอบ ส่วนไม้ที่นำมาพาดก็ยังเหลือช่องให้เห็นด้านล่าง ภาพถ่ายบอกไม่ได้ว่าไม้แต่ละแผ่นรับน้ำหนักได้แค่ไหนหรือยึดแน่นเพียงใด แต่คนที่ต้องผ่านตรงนี้ต้องเลือกแล้วว่าจะวางเท้าลงตรงไหน มีกรวย มีเชือกติดธง และมีป้าย “ขออภัยในความไม่สะดวก” ตั้งอยู่ คนเดินรู้ว่ากำลังก่อสร้าง แต่การรับรู้ไม่ได้ทำให้ช่องเปิดหายไป งานยังต้องเดินหน้า ขณะเดียวกันผู้คนก็ยังต้องใช้ทางเท้าเส้นเดิมเพื่อเดินทางในชีวิตประจำวัน ภาพหนึ่งมีเด็กอยู่ข้างผู้ใหญ่ ใกล้แนวไม้และพื้นชำรุด อีกด้านเป็นถนนที่มีรถยนต์และรถจักรยานยนต์ ภาพนี้ชวนให้คิดถึงคนอีกหลายกลุ่มที่ต้องใช้พื้นที่เดียวกัน ผู้สูงอายุที่ยกเท้าได้ไม่สูง คนใช้ไม้เท้า ผู้ใช้รถเข็น หรือคนที่มองไม่เห็นช่องตรงหน้า ทุกคนไม่ได้มีความสามารถในการหลบหลีกเท่ากัน ผมอยากชวนให้เราสังเกตทางเท้าระหว่างก่อสร้างให้มากขึ้น โดยเฉพาะช่องที่ถูกบังด้วยไม้หรือวัสดุชั่วคราว อย่าเพิ่งเชื่อว่ามีแผ่นปิดอยู่แล้วจะเหยียบได้มั่นคงเสมอ หากพาเด็กผ่านควรให้เดินใกล้ตัว หยุดดูเส้นทางก่อน และอย่าฝืนผ่านจุดที่ต้องเสี่ยงก้าวลงไปในช่องจราจร หากไม่มีทางที่ปลอดภัย ให้หาทางอื่นหรือขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ในพื้นที่ แต่การเตือนให้คนเดินระวัง ไม่ควรกลายเป็นข้ออ้างให้ผู้รับผิดชอบปล่อยจุดเสี่ยงไว้ ผู้รับเหมาและผู้ควบคุมงานต้องตรวจว่าพื้นปิดช่องเปิดมั่นคงหรือไม่ แนวกั้นป้องกันการพลัดตกได้เพียงใด และมีทางผ่านที่ประชาชนใช้ได้จริงหรือเปล่า ความปลอดภัยต้องอยู่ในทุกวันของการทำงาน จากภาพชุดนี้ยังระบุไม่ได้ว่าใครเป็นผู้รับเหมา หรือจะดำเนินงานเสร็จเมื่อไร จึงไม่ควรด่วนตัดสินเจตนาของใคร แต่ช่องเปิด พื้นชำรุด และช่องว่างระหว่างแผ่นไม้ เป็นสิ่งที่เห็นและควรได้รับการตรวจแก้ไข โดยไม่ต้องรอให้เกิดอุบัติเหตุเสียก่อน เมืองต้องขุด ต้องซ่อม และต้องพัฒนา เรื่องนี้เข้าใจได้ แต่ระหว่างที่โครงการยังไม่เสร็จ ผู้คนก็หยุดใช้ชีวิตไม่ได้ ความใส่ใจจึงควรเริ่มจากก้าวเล็ก ๆ ของคนที่ต้องผ่านหน้างาน เพราะสำหรับเขา การเดินกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยสำคัญไม่แพ้วันที่โครงการเสร็จสมบูรณ์